شب شعر

هستم اگر می روم ...

shabeshear — Tue, 06 Oct 2009 09:49:18 GMT

مدتی نبودم ...مدتی نخواهم بود !

جواب همه سلامهایی که بی پاسخ ماند و می ماند ، باشد برای وقتی که روزگار کمی سرش خلوت تر از حالاست ...

اما دلم همواره هم مسیر هم آواییهایتان خواهد بود وسپاسگزار همه نگاههایی که مهربانی هایشان ، مهرشان را تا همیشه بر سینه ام مُهر کرده...

نفسی باقی بود اگر... تا یکی از همین روزها ...شاید !!!

«بال» تنها غم غربت به پرستو ها داد ...

shabeshear — Tue, 28 Jul 2009 15:37:18 GMT

پس از سلام ...

وقتی صحبت از بیداری است نمی توانی چشمهایت را ببندی و تظاهر کنی که هنوز هم خواب - آن هم خواب نوشین بامداد رحیل – شیرین ترین لذت روز است ! بلند می شوی و چمدانهایت را برمی داری و قدمهایت را برای رسیدن کوک می کنی آنقدر که صدای جیغش بلند می شود و یادت می رود قرآن هنوز روی تاقچه چشم انتظار بوسه ایست که آب را به طمع چشمهایت به وجد آورد ...

دخترک هنوز خواب است و چشمهایش خبر ندارند که پشت این پلک های خسته چقدر نگاه حریص نرفتن است ! چه حرصی می زنند این دستها که تمام دنیا یک لحظه درنگ کند برای حلقه کوچکی که شانه هایت را سنگین کند و قدمهایت را سست ..." خواب خوب است اگر آ نباشد "*

هنوز خیابانها خیال رسیدن ندارند انگار ...چراغها را اگر بشماری به سنت قد نمی دهد که " هفتاد " هم هست و هفده بار پلک زدن زیر این نورهایی که مدام رنگ عوض می کنند کار ساده ای نبوده و او چقدر خستگی این شمردنها را دوست دارد ! تازگیها دستش به سختی به سرت می رسد و این تقلای رسیدن چقدر شیرین است برای لمس نرمی تراشیده شده ای که دلش را تاب می دهد ... برق چشمهایش کافی است تا حس کنی همه بلندی های دنیا زیرپاهایت نفس می کشد !

پله ها را که بلند شدی روسری ات تاب خورد زیر نگاههایی که گیسوانت را به جستجو نشسته اند . دستهایت هنوز بوی ماندن دارد که عقربه ها تاک بر تیکش می کوبند و چنان بلندش می کنند که رقص اشکهایت را به نوازش بنشیند ... باد نمی داند قول چه عطری را به آسمان داده ... آسمانی که نمی داند چقدر پرنده را چشم انتظار دستهای سخاوتمندت می گذارد ... و پرنده ای که نمی داند زمینگیر شدن چقدربه قدمهای تو نمی آید !

و تو می دانی که این تنها پرنده ایست که چشمهای مرا خیره پرهای بازش نمی کند و باز هوای پریدن به سرت می زند که دلم را هوایی فصل بودنت کنی ؟!!!

خدا نکند که خوبی ! خواب شود ...خدا نکند آی ِ دردی به جان خوابی بیفتد ... چون تازه می فهمی چه حس شیرین غریبی دارد وقتی ...خواب نوشین بامداد رحیل ، باز دارد پیاده را ز سبیل !!!

ولی اینجا همچنان تهران است و من ساعت بیداری ام را روی چشمهای تو کوک کرده ام ... مومیایی سده های درد !**

* خواب خوب است اگر آ نباشد ... مطلع غزلی از مریم جعفری

**مومیایی سده های درد ... شعری از کسری عنقایی

اما نخست سخن اینکه ... به دنبال کسی جا مانده از پرواز می گردم !

متاسفم ...عمیقا متاسفم برای همه آنهایی که باید می بودند و نیستند ! باید نفس می کشیدند و نمی کشند ! متاسفم برای همه آنهایی که طعم بدرودشان شورتر از همیشه مزه مزه شد و دستهایشان هنوز در هوا تکان می خورد که با سرعت نور بر سرشان فرود آمد !

متاسفم برای همه آنهایی که قرار بود افتخار بیافرینند و خاطره بسازند نه اینکه خود خشت خام این دیوارشوند ... متاسفم برای همه فرشتگان کوچکی که دست پرسوغات پدر را انتظار می کشیدند و حسرت دست خالی اش هم بر دلشان ماند ...

متاسفم برای همه مادرانی که میوه های دلشان را به امید رسیدن چیدند نه پوسیدن ! متاسفم برای آسمانی که هیچ گاه نمی تواند بار امانت را درست بر دوش بکشد .

متاسفم برای تراژدی غمگینی که دیگر به تکرار هرساله اش عادت کرده ایم ...

لمس لرزش دستانی که به دنبال خاکستری آشنا تمام زمین را زیر و رو می کند ... تماشای نگاهی که میان بوی تند سوختن پیگیر عطر آشنایی است برای ساختن ... کار ساده ای نیست !

ساده نیست چشم انتظاریها را چشم بستن ... ساده نیست قول غزل دادن به غزلکی که چشمهای عسلی اش، طاق نیلوفری را به سجده می اندازد ... ساده نیست شکستن سوگندی که دل شکسته سوگند را به امانت گرفته ... ساده نیست دنبال کردن رد نگاه علی در آستانه ای که چرخهای صندلی کوچکش را هم از حرکت می اندازد ... ساده نیست پرپر زدن نگاه پیرزنی که نمی داند چشم ِ پزشک جوانش از کدام دریچه بردستهایش خیره شده !

ساده نیست ببینی غرق دنیایی شده ای که ساراماگو پیش از این برایت تصویر کرده بود ...سفیدی مطلق !!!

به دنبال کسی جامانده از پرواز می گردم

مگر بیدار سازد غافلی را غافلی دیگر

"فاضل نظری"

دوم اینکه ... مرگ یک اتفاق معمولی است اما ...

بسیار متاسف و متعجبم برای غربت استاد اسماعیل فصیح !!! گاهی گویا مرگ هم قدرتی برای به رخ کشیدن داشته ها ندارد ...

و سوم هم اینکه ... یک آینه با قاب غزل مال شما !

قول حسی رنگ پریده از خستگی هایی مشترک را داده بودم ، خستگی هایی که فریادش آوار شده بر سرم ...اما ...

باید صدا را دست سرد چاه داد و رفت

وقتی برای حرف خدا هم غریبه است !!!

این یادگار گذشته هم نه برای که به خاطر دل نگرانیهای شیرین یک دوست خیلی خوب ! که با همه کهنگی اش چون همیشه نگاه کارشناسانه تان را کودکانه طلب می کند ...

در خیابان سنگفرش شده می رود با خیال پوشالی

مرد پاییزهای پی درپی ، مرد افسانه های خوشحالی

ساعت صفر سالهای جنون کوک شد روی خستگی هایش

تیک و تیک از تلاش می افتد عقربکهای صفحه خالی

یک خیابان عبورمی خواهد تا دلش را کمی ورق بزند

یک عبور سراسر از تکرار : باز آمد ستاره ی هالی !

تب هفتاد آرزو سوزاند استخوان شقیقه هایش را

وسط فکرهای سرگردان ، بین لبخند های تو خالی -

- یک نفر پشت چشم نازک کرد ،هی نگاهش تلو تلو خورد و

- گفت : مردم ستاره می سوزد از غم مبهم خوش اقبالی !

خنده خندید در گلوی شهر ، گریه از بس که دستپاچه نشد

پهن شد روی دست سرد زمین ، ناگهان نخ نما تر از قالی

رج به رج طرح غصه هایش را قصه کردند و خوب خوابیدند

مردم شهر خوابشان خوب است مثل افکار سالوادور دالی !

صبح با تیغ آفتابی تیز ،نبض اخبار از نفس افتاد :

یک غزال گرسنه افتاده در پی ببرهای بنگالی !

شهر با شهد شور شادی باز ،کام شیرین کوچه را دزدید

گس شد از طعم آب همسایه ، میوه عاشقانه ی کالی ...

و داخل پرانتز اینکه ...

زندگی عکسی یادگاریست با مرگ که ناچاریم در آن لبخند بزنیم حتی به دروغ..."فریاد شیری"

روزهای پیش روتان روشن به یمن پاورچینهای پنهانی آفتاب

بگذارید اعتراف کنم :من آوریل ستمگر شما را هنوز دوست دارم جناب الیوت !!!

shabeshear — Tue, 14 Apr 2009 12:19:18 GMT

پس از سلام ...

کمک کنین هلش بدیم چرخ ستاره پنچره

رو آسمون شهری که ستاره برق خنجره

گلدون سرد و خالی رو بذار کنار پنجره

بلکه با دیدنش یه شب وا بشه چن تا حنجره

به ما که خسته ایم بگه خونه باهار کدوم وره ؟!

تو شهرمون آخ بمیرم چشم ستاره کور شده

برگ درخت باغمون زباله سپور شده

مسافر امیدمون رفته از اینجا دور شده

کاش تو فضای چشممون پیدا بشه یه شاپره

به ما که خسته ایم بگه خونه باهار کدوم وره ؟!

کنار تنگ ماهیا گربه رو نازش می کنن

سنگ سیاه حقه رو مهر نمازش می کنن

آخر خط که می رسیم خطو درازش می کنن

آهای فلک که گردنت از همه مون بلن تره

به ما که خسته ایم بگو خونه باهار کدوم وره ؟!

"عمران صلاحی"

اما نخست سخن اینکه ... بهار ، بهار چه اسم آشنایی !!!

بهار همیشه بهار است بر خلاف فصول دیگر نه چشم انتظارت می گذارد و نه بد قولی می کند ! طعم خوش تابش و بارش را به قدر کفایت به وجودت می چشاند و مذاق جانت را از همیشه تازه تر می کند .

سر وقت می آید و اگر این تابستان رخوت انگیز بگذارد درست نود و سه صبح زیبا را برایت به ارمغان می آورد ... صبح هایی که با سرک آفتاب به سلام پنجره شروع می شود !

بعد با سبد سبد شکوفه سرخ و سفید چشمهایت را غرق احساس می کند ؛ همینکه آفتاب هوس خواب قیلوله به سرش زد، پوستت را به نرمش قطراتی ریز نوازش می دهد و شبها هم دست یک نسیم خنک را در دستهایت می گذارد که تمام مسیرهای خوابت را به کوچه باغهای سبز شور منتهی کند و باز هم صبح ، صدای سارهای پشت پنجره است که نوید ساعات بهشتی دیگری را می دهد ...

دلت هرچه قدر هم که تنگ باشد بهار خانم همیشه جایی برای خود باز می کند و آنقدر شکر فشانی می کند که هی برایش جا باز می کنند و هی جا باز می کند در قلبت ... و هی دلت می خواهد همه آن نگاه های ناجور را از پنجره پرت کنی بیرون و بی سرو صدای گوشهای مزاحمشان بنشینی پای حرفهایش ... و بعد وقتی به خود بیایی که ساعت طبیعت نود و چهارمین ضربه را با دستهای سنگین جناب تابستان چنان بر تارهای شنوایی ات فرود آورده که حتی آهنگ نرم خداحافظی بهار خانم هم دیگر شنیده نمی شود !!!

این تجربه چند باره هرچه قدر هم که تکرار شود باز گوشت بدهکار بهار خانم است ... و تا ابد هم که پای قصه های سبزش بنشینی نه از زیر دینش خلاصی می یابی و نه از این حس طلب کارانه اش خسته می شوی ! تمام سال را هی برای آمدنش خط به خط می شماری و خط می زنی و باز هم تا به خود می آیی می بینی حواست نبود کی آمد و کی رفت ... !!! و باز هم داری زیر لب زمزمه می کنی : خط می کشم رو دیوار همیشه روزی یک بار ...

ولی بهار همچنان همان بهار است با همه درشتی و نرمی اش که تو را انگشت به دهان می گذارد و هنوز هم نمی دانی چطور عاشق این هر دو ضد شده ای ... هم می خواهی اش و هم نمی خواهی به همین سادگی یک برگ دیگر از دفترچه حساب زندگی ات را خرجش کنی ... اصلا بگذار نامش را هرچه می خواهند بگذراند ... به هر عنوانی هم که صدایش بزنند ...هر چه قدر هم که برای سوغات تازه ی بانوی سبزپوش طبیعت کل بکشند ... هزار هزار شاخه نبات هم سر سفره اش بگذارند ... مشت مشت سکه هم که به روی سرش خالی کنند ... تو که برگهای خرج شده ات را پس نمی گیری ، تازه هی باید خرجش هم بکنی !!!

پس... نوش جانت بهار خانم همه این بیست و چند برگ سفید امضایی که تا به امروز از من طلب داشتی ! تو هم لااقل یک بار فقط یک بار صندوقچه دلت را با شهامت باز کن و نترس از تمام آنچه قرار است نشانم بدهی ...!!! یادت باشد که من هنوز هم دوستت دارم، حتی اگر بیشتر از اینها خرجت کنم ... کافی است سبزی چشمهایت را از من نگیری ...

**در این بهار زیبا که کمی متفاوت تر از همیشه ظاهر شده و گویا دارد جور زمستان رفته را هم می کشد ؛ میان این همه سبزی و سرخی و سپیدی توامان که عجیب احساسم را قلقلک داده از صمیم قلب سالی سرشار از تازگی برایتان آرزو دارم با همه خبرهای خیر و خوشی که انتظارش را داشته و دارید ... فقط کافی است زیر این همه بارش دلچسب،گوشه چشمهایمان را اندکی شستشو بدهیم ... باور کنیم این بهار کمی متفاوت تر از همیشه خواهد بود ؛ بعد قول و قرارهایمان را با خودش بگذاریم و قول همه اتفاقهای خوب را هم از خودش بگیریم ... موافقید ؟!!!

دوم اینکه ... به یادگار نوشتم خطی ز دلتنگی !

به یادبود فروغ عزیز خواندیم و نوشتیم ... این بار بیایید به یاد سهراب عزیزمان که او هم از مسافران نورچشمی بهار بود تکه هایی را برای هم به یادگار بگذاریم که هنوز اردیبهشت بهشتی سرزمینمان عطر خوش شعرهایش را با دلتنگی مزه مزه می کند !!!

اما...بی هیچ بهانه ای،ازنفس بهار زمستانی زمین "پرهای زمزمه"اش باز شدند ...

مانده تا برف زمین آب شود

مانده تا بسته شود این همه نیلوفر وارونه چتر

ناتمام است درخت

زیر برف است تمنای شنا کردن کاغذ در باد

و فروغ تر چشم حشرات

و طلوع سر غوک از افق درک حیات .

مانده تا سینی ما پر شود از صحبت سنبوسه و عید

در هوایی که نه افزایش یک ساقه طنینی دارد

و نه آواز پری می رسد از روزن منظومه برف

تشنه زمزمه ام .

مانده تا مرغ سرچینه هذیانی اسفند صدا بردارد

پس چه باید بکنم

من که در لخت ترین موسم بی چهچه سال

تشنه زمزمه ام ؟

بهتر آن است که برخیزم

رنگ را بردارم

روی تنهایی خود نقشه مرغی بکشم .

شما هم بفرمایید از سهراب و دلتنگی های تردش ...

سوم اینکه ... هزار نکته باریکتر ز مو اینجاست !

جناب فرهاد صفریان از آن دست قلم بدستان چیره دستی هستند که خوب می دانند قلم را باید خرج چه کرد ؟! جدای از شعر و بالاخص غزلهای نابی که نمی توانی از آن لذت وافر نبری و به یک باره خواندنش بسنده کنی!نکته سنجی ها و دغدغه های ایشان همیشه قابل تامل و خواندنی بوده و هست !

از کوچکترین اتفاق ممکن در متن یک سخنرانی دوساعته تا موسیقی تیتراژ یک برنامه 15 دقیقه ای تلوزیونی هیچ کدام از چشم تیزبینشان دور نمی ماند و انصافا هم که هیچگاه فراتر از دایره حق سخنی از ایشان نخواهی شنید !

این بار قلم نقد را بر اتقاقی نشانه گرفته اند که به زعم من درد مشترک تک تک ما به عنوان عضوی کوچک از اجتماع مجازی است ! بیاییداینجاکه با هم فریادش بزنیم ... !!!

و یک حرف از هزاران ...

هنوز از لب مردم ، فریب می ریزد

هزار تهمت و حرف عجیب می ریزد

چقدر اهالی اینجا به فکر خود هستند

کسی ندیده که باران غریب می ریزد

نخند !عابر عاشق !میان این کوچه ،

که صد نفر به سرت نانجیب می ریزد

در این برودت مطلق کسی چه می فهمد

بهار آدم و حوا ز سیب می ریزد ؟!

به ختم غائله گیرم مسیح هم آمد

دوباره گرد و غبار از صلیب می ریزد

" فرهاد صفریان "

و در نهایت اینکه...بی بهانه و شاید به رسم عیدانه ...

بی خود تقلا نکن !

سکوت پشت این چشمها جا نمی گیرد ...

باران را که سد کنند

آبستن سیلاب می شود !

شب را تا عابر نباشی

سکوت سرگردان حضور کوچه هاست...

چشم بگشایی

بالاتر از سیاه هم می شود ایستاد !

و داخل پرانتز اینکه ...

شاعر را دعا کنید / دعا کنید کلمه از دهان نیافتد / آمین ... " فریاد شیری "

و ...تازه خبر اینکه ...

دوست عزیز و هنرمندم مریم بانوی فیروزی نازنین بعد از روزهایی که بر ما چون سال گذشت ! چشممان را به نور مادون قرمز سمفونی تاریکش روشن ساخت ... با حرفهایی از جنس نگفتن که این روزها طعم گسی به خود گرفته ...مریم از آن دسته سپید سرایانی است که واژه هایشان را بی جهت خرج نمی کنند !!! حتما به اینجا بیایید و بخوانیدش که گفتنی های بعد از سکوت همیشه شنیدنی ترین – بخوانید خواندنی ترین – حرفهاست !!! حتی اگر بوی دلتنگی داشته باشد ...

روزهایتان نو ... دقایق تان سبز و ثانیه های پیش رویتان سرشار از بهانه های شیرین لبخند

چقدر آفتاب زمستان تنبل است !

shabeshear — Tue, 13 Jan 2009 15:04:18 GMT

پس از سلام ...

هنوز درگير رنگهاي گرم پاييزي بوديم كه اولين دانه سپيد پوش عجول دزدكي پريد پايين و بقيه هم به دنبالش راه افتادند ... راستش كمي اميدوار شدم انگار غير از جماعت آدمي زاد كه خود مقلد جماعت ديگري است ، موجودات ديگري هم هستند كه منتظرند يكي پيش قدم بشود و الباقي بدون در نظر گرفتن عواقب و يا حتي درستي و نادرستي كار ، پشت سرش راه بيفتند !! انگار نه انگار كه خدا راه را براي باران باز كرده بود؛ تا نگاهش را چرخاند ، اين جماعت زنداني كه فقط يك ماه به آزادي شان مانده بود عين مور و ملخ پريدند پايين و چيزي نمانده بود كه برگها زير اين لحاف سپيد خوابشان ببرد كه ناگهان انگار نگهبان بيدار شد و همه را به سلولهايشان برگرداند و... باز باران با ترانه ...

ديروز داشتم فكر مي كردم لابد به خاطر فرار همين چند دانه است كه خدا بقيه را مجازات كرده و دستور آزاديشان صادر نمي شود ... من هم مثل چشم انتظاران مجنون هي مي نشينم پشت اين پنجره و زل مي زنم به دري كه قرار است باز شود .

"پله های پشت بام را جارو کرده ام و شیشه های پنجره را هم شسته ام " اما ... راستي شما خبري از اين دانه هاي سپيد پوش نداريد ؟! بدجور دلتنگشان هستم .

...

هي ميل زدم ... mail زدم ... ميل زدم ... mail زدم ... هي ميل زدم و منتظر نشستم كه mail بزند اما... ميل زدن من تمام شد و خبري از mail نشد !!! پرسيد : آخر كدام آدم عاقلي براي برف شال گردن مي بافد ؟!* گفتم : من ... ولي هيچ ديوانه اي به آدمك نديده و نشناخته اي كه هنوز به زمين نرسيدهmail نمي زند ؟!!!

پرسيد:مگر نمي گفتي پاييز برگ ريز رنگ رنگ ... ؟! گفتم: پاييز را اگر دوست دارم به خاطر همين برگ هاي رنگي و خشكي است كه مدام زير وزن پايت جيغ مي زند و گاهي هم ناله مي كند ! اصلا تمام لذت پاييز در همين قدم زدنها ست ديگر !!! ولي آخر من عاشق يك رنگي زمستانم . ديگر برق نگاه هاي تازه جذبت نمي كند، فقط و فقط سپيدي است و پاكي و آرامش ... دهانت را بين شال راه راه و رنگي پنهان مي كني و سرت را پايين مي اندازي و خرامان خرامان صورت يك جاده سپيد مسطح را گود مي كني ... آخ !!!

چقدر دوست دارم روي اين برفي كه امسال خيال باريدن به سر ندارد ، دنبال رد پايت را بگيرم و بيايم ... مي گفتي: «دستم رو نگير اين طوري اگه زمين بخورم تو رو هم دنبال خودم مي كشم ... بچسب به من كه محكم بگيرمت . اين طوري اگه پات ليز خورد تكيه گاهت مي شم كه با دهن سفید بزرگش دو لپي قورتت نده ! »

يادت هست ؟! تو گرگ و ميش يك صبح سرد و سپيد رفتيم دنبال آدمك ... گفتم :« وقتي پيداش كرديم من شالشو مي اندازم گردنش خب؟ بینی سرخ شدشم لاي دستام مي گيرم كه يه كم گرم بشه! »

گفتي:«‌ مي خواي كت منو هم بندازي دورش كه يه وقت سرما نخوره ؟! » ... ذوق كرده بودم ولي گفتم : « پس خودت چي ؟! »

گفتي: « من تو رو مي چسبونم به سينم دوتايي با هم گرممون مي شه ! » من هم انگار قند توي دلم آب كرده باشند پريدم روي شانه هايت كه مثلا گرمت كرده باشم ...

آدمك را آورديم و نشانديم روي صندلي مخصوصش و من هم هي دعا مي كردم كه آفتاب دنبالش نگردد مي خواستم تا صبح عيد مهمان خانه ما باشد و تو مي گفتي :« نمي شه كه... هرچيزي يه دوره اي داره آدمك اگه تا اون موقع پيش ما بمونه از غصه دق مي كنه ... خاك باغچه يواشكي و ذره ذره قورتش مي ده ... اون وقت ديگه هيچ آدمكي سراغ ما نمي ياد. اما اگه خورشید بياد دنباش دوباره سال ديگه همين موقع بر مي گرده و بازم باهم جشن مي گيريم !‌ » و من چه ساده همه اينها را جدي مي گرفتم ...

...

چند سالي مي شود كه آدمك هم دير مي آيد و زودتر از هميشه مي رود همينكه كت ات را روي شانه هايش مي اندازم ريز ريز گريه مي كند و يكباره گم مي شود ... انگار حق با تو بود تحمل آدمك از من هم كمتر است ... مني كه حالا ديگر دستم را به ديوار مي گيرم وشانه به شانه اش آهسته آهسته روي اين سرسره دراز كشيده ليز مي خورم و ... منتظرم يكي دستش را دراز كند كه : « آي آي !نگفتم بچسب به من ... سر به هوا شدي خانم كوچولو!»

نمي دانم شايد وقتش رسيده به خاموشی اين فصل سرد ايمان بياورم ... اما "چقدر حياط خانه ما تنهاست و در انتظار بارش يك ابر ناشناس خميازه مي كشد ... خميازه مي كشد ... خميازه مي كشد !!! "

...

امسال صندلي آدمك را كاشته ام درست وسط باغچه كه بهترين چشم انداز را به همه جاي خانه داشته باشد ! هر روز مي روم و برگهاي خشك را جارو مي كنم كه وقتي آمد چشمش برق بزند ! شال گردنش هم ديگر دارد تمام مي شود ... چرا نمي آيد ؟! چقدر اين دستها را ها كنم و نگاه كوچه را قدم بزنم ؟

گفتم كوچه، يادم آمد ديروز پيرمرد همسايه چمدانش را بسته بود كه برود ملاقات خدا ... با كلي سلام و صلوات راهي اش كردند ! كاش به او مي گفتم سوال كند ببينيم چقدر وثيقه لازم است كه اين بيچارگان خطاكار را آزاد كنيم ؟! آخر شنيده ام اين روزها بازارچه اي راه انداخته اند براي آزادي زندانيان ... جماعت دست به خير هم كم نمي گذارند از دمي يا قدمي يا درمي و حتي قلمي ...

گفتم رستم است و يك دست اسلحه ! مي نشينم مي نويسم : هوا بس ناجوانمردانه سرد است ...آي ! جوانمردان ... ترسايان پير پيرهن چركين ... دست بگشاييد ... دلتنگم ... براي برف تيپا خورده رنجور ... دست بگشاييد ... دست بگشاييد ...دست بگشاييد ...آآآآآآآآآي ... زمستان است !!!**

* اين اصطلاح شال گردني براي برف را به شوخي از زبان برادرم شنيدم و بعد گفتم :چه جالب !!! خندید و گفت: آ آ ...سوء استفاده شاعرانه؟؟؟ گفتم: نخير گرته برداري، با حفظ كامل شئونات اخلاقي ... مرسي داداشي مهربون و دوست داشتني خودم !

** همين ديروز صبح با هيجان بيدارم كردند كه : پشت شيشه برفک مي بارد ... ! اما راستش تا آمدیم دستی به نشانه خوش آمد دراز کنیم گم شد .ما که روي مه پيكر او سير نديديم و برفت ! اگر سركي به شهر شما كشيد و تقه اي به شيشه زد سلام گرم ما را جوري برسانيد كه خیس گریه برنگردد !!!

اما نخست سخن اينكه ... نهايت تمامي نيروها پيوستن است !

نمي دانم شما هم با من موافقيد يا نه ... من حس مي كنم هركسي براي خود يك فصل مشخص دارد . يك اتفاق سرد يا گرم ... سرخ يا سپيد ... كه به نوعي با همه وجودش پيوند خورده ... به استثناي آنهايي كه انگار گردش روزگار فرقي به حال و احوالشان نميكند بقيه تمام عمرشان منحصرا در يكي از اين حالات اتفاق مي افتد . يكي بهاري مي شود و ديگري پاييزي محض !

يكي هم كه مثل من هر دو را با هم مي خواهد در يكي سبز مي شود و در ديگري زرد ... اما به خود خودش قسم عجيب غبطه مي خورم به حال اهالي سپيد پوش ديار بي رنگي ... كه ز هرچه رنگ تعلق پذيرد... آزاد آزادند !!! چند نفرشان را با همين دو تا چشم نيمه باز ديده ام كه نه تنها آمد و رفتشان كه همه وجودشان ... نشست و برخاستشان ... گفت و شنودشان ... رفتار و گفتار و كردارشان ... و از همه مهمتر آرامش عجيبشان همه و همه را مرهون همين اتفاق سپيد بوده اند ! حالا هم كه رفته اند جماعتي را گرفتار همين سپيدي محضشان كرده اند .

يكي از همين ها را همه مي شناسيم ... بانويي كه با همه وجودش به اين فصل سرد و سپيد ايمان آورده بود ! فروغ بي پايان شبهاي شعر و شعور و احساس ... زمستان زاده اي سپيد كه براي سبز شدن منتظر بهار نماند !

فكر كردم چه خوب مي شود به همين بهانه برفي ، هركس به انتخاب و سليقه خودش يك تكه از فروغ را براي همه به يادگار بگذارد. يك شعر كامل يا يك خط از يك بند ! فرقي نمي كند، مسئله در بودن است ... پس لطفا به يادبودش سليقه اي به گزين كنيد خوبتر را از خوب ... و مثل گذشته اولين چراغ را خودم روشن مي كنم كه شما هم برايمان چراغ بياوريد تا با هم به تماشاي ازدحام واژه هايش بنشينيم ... به قول خودش يك پنجره براي ديدن ، يك پنجره براي شنيدن !

حالا نمي دانم چون دارد فصل رسيدن ماهي قرمزها مي شود دلم هوايشان را كرده يا چيز ديگري است ولي من از همان ابتداي آشنايي ماهيهاي فروغ را خيلي دوست داشتم :

سلام ماهي ها ... سلام، ماهي ها

سلام ، قرمزها ، سبزها، طلايي ها

به من بگوييد ، آيا در آن اتاق بلور

كه مثل مردمك چشم مرده ها سرد است

و مثل آخر شبهاي شهر ، بسته و خلوت

صداي ني لبكي را شنيده ايد

كه از ديار پري هاي ترس و تنهايي

به سوي اعتماد آجري خوابگاه ها ،

و لاي لاي كوكي ساعت ها ،

و هسته هاي شيشه اي نور – پيش مي آيد ؟

و همچنان كه پيش مي آيد ،

ستاره هاي اكليلي ، از آسمان به خاك مي افتند

و قلبهاي كوچك بازيگوش

از حس گريه مي تركند .

* شما کدام تکه از فروغ را دوست تر می دارید ؟!!!

دوم اينكه ... از محصولات تاريخ گذشته ام بخوانيد :

(1)

ساقدوشان ساقه گندم در دست

به تماشاي دلبركان كوچك شهر

كرنش كردند ...

دست دراز نكن تجربه تلخ گندم را !!!

(2)

حسرت چكيد ...

گل قالي بلند شد !

(3)

و یک رباعی به حس و حال شکسته این ایام ...

در آينه نقش هل اتي دارد عشق

تصوير نگاه مرتضي دارد عشق

دردانه حضرت رسول است اما ...

يك حنجره سرخ تا خدا دارد عشق !!!

و داخل پرانتز اينكه ...

متاسفانه و به دلايل نامعلوم هيچ وقت فرصت و حوصله كافي براي خبر رساني نداشته و ندارم معمولا اين اطلاع رساني به تعدادي مشخص (كه شايد حتي شامل نيمي از اهالي محترم و عزيز لينكستان هم نباشد ) محدود مي شود ! همينجا براي هميشه هايي كه رفت و خواهد آمد، معذرت و بسيار معذرت !

اما غرض اينكه نازنيناني كه غالبا افتخار آشنایی شان را ندارم و بي خبر قدم رنجه مي فرمایند گاهي از حضوري حرف می زنند كه علاوه بر شرمندگي بنده ! موجبات بهت و حيرت من و البته دلخوري ساير دوستان از قلم افتاده را فراهم مي آورد ... لذا از اين مهمان هاي محترم با سپاس ویژه از لطف حضورشان ، احتراما تقاضا دارم بي جهت ما را گيج نفرمايند ! سپاس مهربانی هایتان را ...

زمستان تان به سپيدي سبد سبد شكوفه بهاري

پاییز بهاریست که عاشق شده است !

shabeshear — Tue, 11 Nov 2008 13:09:18 GMT

پس از سلام ...

هوا این روزها به سمت و سویی رفته که فکر می کنم کمتر کسی را به وجد نياورد .يكي از همین صبح های پاییزی چنان سوزی بر صورتم نشست که یادم آورد باز آمد بوی ماه مدرسه ... راستی چه شور و شوقی داشتیم برای رسیدن به دنیای نیمکت ها و گچ بازی با تخته سیاه محبوب و لحظه شماری برای زنگ های کوتاه تفریح و دیدن خانم /آقای معلم جدید !!!

چه حسی داشت شب اول مهری که انگار هوای صبح شدن به سر نداشت و صبحی که نجنبیده شب می شد !

نمی دانم چه تلاشی بود که برای بزرگ شدن داشتیم که حالا دلتنگی يك لحظه اش تا ابد الدهر به دلمان چنگ بزند ؟!!!

چندی پیش سرکی اجباری داشتم به جایی که بیشترین لحظات زیبای کودکی ام را رقم زده بود . از شما چه پنهان دلم غنج می زد که مثل آن روزها پله ها را دوتا يكي بالا و پایین بدوم و کلاسها را تک به تک بگردم تا پنج تایی که مال من بود را پیدا کنم اما ... حالا دیگر خیلی فرق کرده بود نه از آن دوتا سرسره وسط حیاط خبری بود که صفهای طویل بچه ها را به تماشا بنشیند و نه از تخته سیاه تازه رنگ شده که تمام توانش را برای تحمل خراش گچ های زبر ذخیره کرده و نه صندلی بابای پیر مدرسه کنار دری که چهار طاق باز می شد تا ورود بچه ها را خوش آمد بگوید و نه ...

برای يك پروژه دانشگاهی باید به چند مدرسه سر می زدم که در يكي از این مجتمع های آموزشی نگاه آشنایی یافتم ...خانم مدیری که آنقدر شرمنده محبتش شدم که اصلا یادم رفت آن دخترک کوچک بازیگوش چند سالی هست بزرگ شده ... شوق نگاهش را هنوز نمی توانم از گوشه ذهنم کنار بگذارم . وقتی با حسی خاص به همکارانش معرفی ام می کرد و می گفت برای دیدارش آمده ام ! - که کاش رفته بودم – وقتی با آن لبخند شیرینش از آن روزهایم برایشان می گفت ( با هیجان خاصی که نمی توانست پنهانش کند )به این حافظه فوق العاده غبطه خوردم و به خود بالیدم که در کنار انسانهایی پرورش یافته ام که از عشق و محبت ذره ای برایم کم نگذاشتند ...

چقدر دوستش داشتم و نمی دانستم ... چقدر مهربانی هایش را از یاد برده بودم ... چقدر پیر شده بود بین بچه هایی که مثل فرزندانش برایشان دل می سوزاند و هنوز هم وقتی پایم را داخل سالن مدرسه گذاشتم از لحن صدای مادرانه ای که سعی می کرد خشم و نگرانی اش را پنهان کند،شناختمش ... و چه زود دوباره آرام و مهربان شد وقتی نگاهم را شناخت ! و چه قدر زود ما شاگردان این مهربانی ها یادمان می رود!

کاش طلوع مهر مهربانی ،تلنگر خوبی باشد برای یاد آوری محبت مهربانانی که مهرورزی را یادمان دادند !

اما اول اینکه ... دوستت دارم را من دل آويز ترين شعر جهان مي دانم!

نمی دانم چگونه و چطور باید قدردان این همه لطف و محبت باشم . دوستان نازنین و مهربانی که در این مدت جویای حالم بودند و نگران روح به ظاهر خسته ام ...

اين اتفاق حتي به غزلك هم رسيد و حال ديروزش به احوال امروز پيوند داده شد . كاش لايق اين دوستي ها باشم ...اما راستش حال من کاملا خوب است و لطفا باور کنید! نه افسرده ام ،نه آشفته ! نه بی حوصله ام ،نه بی انگیزه ! نه ناامیدم و نه ...

گاه گاهی مثل همه اولاد آدم خسته می شوم و روزمرگی و دلتنگی به دلم چنگ می زند و راهی جز نوشتن نمی دانم !

خدا نکند که باعث ویرانی دلی شده باشم اما متاسفم اگر گاهی حس کردید شريك دلتنگی های گاه و بیگاهم شدید و سپاسگزارم که با مهربانی امید و انرژی مضاعفی به من هدیه دادید !

چه می شود کرد؟ گاهی این حس به ظاهر غریب چنان بر روحت غالب می شود که ... به قول صادق خان هدایت :

«در اين‌جور مواقع هر کس به ‌يك عادت قوی زندگی خود، به‌یک وسواس خود پناهنده می‌شود؛ عرق خور می‌رود مست می‌کند ، نویسنده می‌نویسد، حجار سنگ‌تراشی می‌کند و هرکدام دق دل و عقدهٔ خودشان‌ را به‌وسیلهٔ فرار در محرک قوی زندگی خود خالی می‌کنند و در این مواقع است که يك ‌نفر هنرمند حقیقی می‌تواند از خودش شاه‌کاری به‌وجود بیاورد - ولی من، من‌که بی‌ذوق و بی‌چاره بودم، يك نقاش ِ روی جلد ِ قلم‌دان چه می‌توانستم بکنم؟»

خلاصه تر اینکه ...

برگ برگ این صفحات را به دفتر خاطراتم سنجاق کرده ام که یادم باشد دوستان مهرورزی دارم که وجودشان غنیمت بزرگی است در زندگی ام ... دستان پر مهرتان را به گرمی می فشارم و به وجود تک تک تان حقیقتا افتخار می کنم و آرزو می کنم این حلقه مهر و عطوفت هیچگاه گسسته نشود که حضورتان دل گرمی است و نگاهتان راه گشا ... دوستتان دارم و به این دوستی صمیمانه ارج می نهم .

و از این پس نهایت سعی ام را می کنم که دیگر دلتنگی ها را به این خانه راه ندهم که مبادا از این "صدای تلخ ترک خورده " چینی نازک دلهای مهربانتان هم ترکی بردارد !

«حق با شماست

اعتماد نباید کرد

همیشه در این کلمات چیزی هست

که ما را به اشتباه می اندازد

همیشه در ما چیزی هست

که اشتباه آن را می سازد .»

"حافظ موسوی "

دوم اینکه ... دوباره بغض ساده سه شنبه هایمان شکست !

به چشم بر هم زدنی هشتم آبان تکرار شد .هشتم آبانی که هنوز هم برای بسیاری به باور نرسیده است . هشتم آبانی که کوهها آفرید !

و ما هنوز در انتظار تو كنار اين قطار رفته ايستاده ايم و همچنان به نرده های ایستگاه رفته...

تکیه داده ایم !!!

سوم اینکه ...کمی شبیه صدای گرفته یک برگ !

متهم به پژمردگی ام نكنيد اما ...پاییز که از راه رسید یاد شعری با این مطلع افتادم :

عمر يك برگ درخت

به بهاری شود آغاز و به پاییز تمام .

چه یتیمانه کنم مویه که فصل سبزم

چو خزان طی شد و رفت ...

از کهنه ترین کارهای دکتر شاهکار بینش پژوه که همیشه و همیشه تحسینش کرده ام ! نه فقط به خاطر شعر هایش که ترانه هایش را بیشتر می پسندم ! نه فقط به خاطر موسیقی که خوب می داند و خوب می سازد و خوب می خواند ... به خاطر حسن سلیقه تحسین بر انگيزش !!!

هیچگاه طوری که از او انتظار نمی رفت ظاهر نشد. هیچگاه نخواست همرنگ هم روزگارانش شود و همیشه و همیشه همان بود که باید باشد !!!

معمولا اولین ،بیشترین و بهترین چیزی که در يك اثر هنری (بخصوص!) توجه مان را جلب می کند ؛نوع انتشار و نحوه نمایش و اجرای آن است ! برعکس يك هدیه با ارزش که اگر روزنامه پیچ تحویلمان بدهند ، گوشه چشممان را هم نخواهد گرفت ...

و شاهکار عجیب خوش سلیقه است ! نگاه مخاطبش را خوب می شناسد و به این دیدگاه کاملا احترام می گذارد .حتما حرفم را تصدیق خواهید کرد ،همين که کمی دورتر شده کارهایش هم رنگ و بوی تازه تری به خود گرفته ... زبانش هم از آن اتفاقات و گویش خاص و واژگان شکسپیروار دارد فاصله می گیرد و ساده تر و گوش نوازتر می شود ! قلمش را روانتر می گرداند و در نهایت شاهکار هاي خوبی را به نمایش می گذارد .عاشقانه هایی که همیشه خواندنی و البته شنیدنی است ...

از بین همه کارهایش بیست و دوم آذر را بار دیگر بخوانید به بهانه زاد روزش ...

گرم زاد روزی

باید

تا به تهنیت درآیی

و گرم

مرگی

تا به تسلیت

و حزن آلوده آوازی که :

دوستش داشتم

هزار باره بمیرم کاش .

هزار باره بمیرم کاش

و هزار باره يكي بیشتر

زنده شوم

يكي بیش تا در آوایی که می گوید :

دوستت دارم

روئینه

وداعی با مرگ

جاودانه کنم .

و...چهارم اينكه ... شانه هایت را برای گریه کردن دوست دارم !

اگرچه شعر قرار گذاشته بود ديگر اينجا مرا جيغ نكشد اما...استثناء هميشه وجود دارد،خصوصا وقتي پاي " او" در ميان باشد !

پس با بهترین آرزوها و عاشقانه ترين تبريكها ...

به چشمان درخشانی که هنوز هم برایم خوابهای طلایی می بیند ... به مناسبت نيمه ي آذري كه با طلوع نگاهش آغاز شد !

بانوی نقره پوش غزلهای ناتمام

اینک منم دوباره ... به آغوشتان سلام !

امشب دلم هوا به هوا شد کمی گرفت

قدری هوای پاک شما كرده این کلام

بادی که از حوالی خواب شما گذشت

اینجا وزید و پر شده از عطرتان مشام

بانو ... هوای بچه شدن زد به خواب من

دستم بهانه می کند آغوشتان ... مدام

با گامهای خسته ترین راههای شهر

وقتی رسیده ام که خدا هم شده ... تمام !!!

دارد نفس ، نفس ، نفسم تنگ می شود

در ازدحام فکر خراب و خیال خام

شرجی تر از نگاه شما ساحلی نبود

تا موجهای خسته بگیرند التیام

بگذار روی پلك تر خوابهای من

پاهای آسمانی خود ، گام پشت گام

شاید که چشمهای زمان سبزتر شوند

از رنگ فرش زیر قدومت ،فرشته نام !

...

بانو ببخش پشت در انگار سایه ای ست ...

واکن عزیزکم ، گلکم ، دخترم ... سلام ...

اینک منم دوباره ،غزل نوش نقره فام !

و داخل پرانتز اینکه...

نقد بفرماييد لطفا !!! شايد آموختني ترين لحظه ها را نفس كشيدم !

پاييز رنگ رنگ تان غزل باران هزاران اتفاق شاعرانه

اینجا ورود و خروج هوا کاملا آزاد است !

shabeshear — Tue, 10 Jun 2008 19:29:18 GMT

پس از سلام

بی مقدمه ، نخست سخن اینکه ...

نمی دانم قرار بود یا اتفاق اما ... می خواستم کمی نباشم ... شاید به قدر چند تنفس نیمه کاره میان هوایی که اکسیژنش روز به روز دارد کمتر و کمتر می شود !

یک شب - از همین شبهای بهاری که هنوز قد علم نکرده هرم تابستان از نفسش بیرون زده - نشستم پشت شیشه ای که تا همین چند روز پیش با لحاف پشمی هم گرم نمی شد و داشتم فکر می کردم : یعنی تا الان این دهان ازن چه قدربزرگ شده که خنکای تن بهار من را بی تعارف تا ته سر می کشد و باز مثل ماهی قرمز های تنگ لب تاقچه هی دهان باز می کند که ببلعد و ببلعد و ببلعد ! و چه عطشی دارد که نه سیر می شود و نه خسته از این همه نفس کشیدن و عمیق فرو دادن ... که ذره ای هم برای خالقان بی فکرش کنار نمی گذارد !!!

آرامش برایت نمی گذارد ، گرمای سی و چند درجه این کلان شهرِ... که وقتی داخلش بشوی انگار به زور انداخته باشند‌ت میان لابیرنت تو در توی هزار پیچ که خدا می داند چند هزار سال باید طول بکشد تا راه خروج را پیدا کنی و خودت را از این همه ازدحام برهانی ... گاهی انقدر از گشتن و دویدن و نرسیدن خسته می شوی که اصلا یادت می رود راه خروجی هم هست ... این ماز هزار تو فقط یک در ورودی دارد با یک نگهبان چماق به دست که جماعتی را که مثل پینوکیو به دنبال شهر آرزوهایشان هستند با یک ترفند وارد می کند و با هزار اهدنا الصراط المستقیم هیچ مستجاب الدعوه ای هم نمی توانند بگریزند !!!

نخیر ... این شهر دیگر همان زادگاه محبوب من نبود که ساعتی دوری دلتنگم می کرد و دیدارش چنان شعفی در دلم می انداخت که خستگی ها رنگ می باخت و دل آرام می گرفت ...

خسته شده بودم بس که نیم نگاهی از پس پرده های ابری دود آلود به ماه انداخته بودم و از ترس اینکه مبادا ذره ای از این خنکای مصنوعی اتاق بیرون برود و سهم دهان بزرگ ازن بشود ورود هوا را به خانه ممنوع کرده بودم !

خسته شده بودم از یکنواختی روزها و شبهایی که سهم چشمان خدا شده بود ودستان من ...

با خودم عهد بستم خیلی چیزها را گم کنم طوری که دست هیچ کس ،حتی خودم هم به آنها نرسد !خیلی چیزها را دفن کنم تا بپوسند و فراموش شوند ! و خیلی چیزها را رها کنم تا پر بگیرند و نفس بکشند ...

رفتم جایی به بلندای قامت خدا ... نشستم روی خاکی که بوی نفس یاس مست مستت می کند و نگاهم را چسباندم به طاقی نیلوفری که بی هیچ چشم داشتی، مشت مشت ستاره بر دامنت می ریزد .فقط کافیست نگاهش کنی تا همه دار و ندارش را خرجت کند!

گوشی تلفنم را خاموش کردم و گوشهایم را سپردم به زنگوله باد و باغچه و برگ و باران ... " آخ اگه بارون بزنه... !!! "

چشمهایم را به نگاه آبی چشمهایی دادم که هیچ حائلی را نمی پسندید حتی یک پرده حریر سفید برای وقتی که می خواهی فقط خودت باشی و خودت ... !

قرار گذاشته بودم فقط راه بروم و نفس بکشم و گوش بسپارم و تماشا کنم همه چیزهایی را که یادم بیاورد بودن و نفس کشیدن و شنیدن و دیدن و... دوست داشتن را !

صدای قدمهای آرامش را که شنیدم تا نفس داشتم دویدم و دویدم و دویدم تا نگاهم را به نگاهش برسانم. بی معطلی در آغوشش پریدم و نفهمیدم چند ساعت وجودم را به سخاوت دستان خنکش سپردم تا پاکم کند از هرم داغ اشک و نگاه سرخ خورشید ! رها شدم در خنکای وجودی که پاک ترین و زلال ترین مخلوق منعم خداست و آنقدر در دامنش دلم را سبک کردم که تا مدتها گرمای هیچ داغی سرخش نکند !!!

حالا که رسیده ام ...

سوغاتم استقامت چشمان قهوه ای بلند قامتی است که هنوز هم سر بر شانه های خدا دارد و دل در گرو چشمان آبی و زلالی که تمام قامتش را قدم می زند و زیر پاهایش جاری می شود و می گذرد تا به نگاه سبزی برسد که همسایه خورشید است و هم نفس باد و سایه سار آب ...

از آرمان شهر زیبایی رسیده ام که کاش راه خروجش را هیچ وقت پیدا نمی کردم ...

سر در خانه های این شهر با طیب خاطر نوشته بودند :

اینجا ورود و خروج هوا کاملا آزاد است !!!

دوم اینکه ...

روزهای پایانی سفر بود و من هم سرخوش از همه اتفاقات زیبا و خاطراتی که می بایست لااقل تا چندین ماه دیگر با خود یدک می کشیدم که این زندگی ماشینی را اندکی سرپا نگاه دارد که پیکی خبر از پرواز آورد ...

اول جا خوردم ... اشتباه نمی کنی؟! ... ولی چندان هم ناگهانی نبود که پذیرفتنش دشوار باشد به همین سادگی که شنیدم : نادر ابراهیمی هم رفت !!!

درست به خاطر ندارم چندمین نمایشگاه کتاب بود که نگاه جدی و آرامش را از پس غرفه کوچک انتشارات ... یافتم ! گمانم سال اول دبیرستان بود و من هم فقط به نام می شناختمش از همان تاریخ ادبیاتهایی که سر عنوان دروس مدرسه ای است و بعضا هم به چند عنوان برای بیوگرافی شاعر یا نویسنده اکتفا می کنند و در چند سطر کوتا ه می گذرند !

روی یک کاغذ کوچک با فونت نه چندان درشت نوشته شده بود : ...شنبه با نادر ابراهیمی از ساعت ... تا ... !

همه کتابهایی که تا به آن زمان منتشر کرده بود هم روی پیشخوان کنار هم چیده شده بود ... درست مثل سپاهی تا بن دندان مسلح که آمده بودند برای دفاع از اندیشه امپراطورشان !

کنجکاو شدم که از نزدیک ببینمش ... هیچ ازدحامی برای رد نشدن و ندیدن نبود خیلی راحت ایستادم و همین طور که کتابها را تورقی می کردم زیر چشمی نگاهی انداختم ...

گوشه ای ایستاده بود و گه گاهی که کسی از راه می رسید خوش و بشی می کرد و پاسخشان را می داد و باز بی هیچ سخنی سر جایش می نشست و ... به خودم گفتم ... یعنی این آقای کاملا جدی و آرام همان نادر ابراهیمی است که کتاب کودک می نویسد و تصویر گری می کند و ... ؟!!!

کمی این پا و آن پا کردم ... کمی با کتابهایش که نامش را گذاشته بودم " ارتش واژگان نادر ابراهیمی " – امان از سن و سالی که نه بچه ای و نه بزرگ – دست به گریبان شدم و تورقی نصف و نیمه و ... خلاصه اینکه به اجبار خیلی زود گذشتم که از گروه جا نمانم .

همینطورکه یکی از جملاتش را مرتب در ذهنم مرور می کردم :

عشق به ديگري ضرورت نيست حادثه است
عشق به وطن ضرورت است نه حادثه
عشق به خدا تركيبي است از ضرورت و حادثه

اما گوشه دلم کمی ترک خورده بود ... نادر ابراهیمی آن روزها هم نام کوچکی نبود برای نشناختن حتی برای من نوجوان آن سالها که خیلی ها را چون او به نام می شناخت و چند عنوان کتاب ! ولی چطور کمتر کسی برای دیدارش می آمد مسئله ای بود که تا پایان روز ذهنم را به خود مشغول کرده بود ... خصوصا در مکانی که به رد پای افرادی خاص با داعیه فرهنگی مزین شده ؟!!!

گذشتیم و به پیشنهاد گروه سری هم به نمایشگاه مطبوعاتی که آن روزها همزمان و در همسایگی همین نمایشگاه خودمان برگزار می شد زدیم .هنوز چند قدمی نرفته بودیم که چشمانمان گرد شد و بدنمان بین آن همه فشار خرد و راه عبور کاملا بسته!!!

یکی از ما از یکی از آنهایی که با سرعت و فشار مضاعف می خواست دستان مبارک را به آستان حضرت دوست رساند و در این راستا از هیچ کوششی هم دریغ نمی کرد ؛ پرسید :ببخشید ممکنه بفرمایید اینجا چه خبره ؟

و ایشان با کمال تعجب از بی اطلاعی ما ،و با نگاهی از دسته نگاههای عاقل اندر سفیه پاسخ دادند :چطور خبر ندارید امروز آقای... فوتبالیست تیم محبوب پایتخت اینجا حضور دارند !

و درست چند غرفه آنسوتر هم همین ماجراها را داشتیم با این تفاوت که جنابان آقایان ... و ... و ... و .... از بازیگران خوب و هنرمند تاتر و سینما و تلویزیون داشتند تشریف می بردند و جماعت رو به فزون در انتظار ورود هنرمندان عزیز دیگری روی پاهای خود بند نبودند!!!

به هر زحمتی بود خودمان را از میان این مردم فرهنگ دوست و اهل مطالعه جدا کردیم و با کوله باری درس فرهنگی به خانه بازگشتیم و نتیجه گیری اخلاقی این بازدید هم اینکه :

برای اینکه یک نویسنده خوب ، یک نقاش معاصر، یک فیلمساز چیره دست ، یک نوازنده متبحر،یک ترانه سرای عاشق ، و بالاخره یک هنرمند بالفطره که فقط با یک رسم حاضر شده را، بخواهی از نزدیک ببینی و با او آشنا شوی بهترین و خلوت ترین مکان ممکن همین نمایشگاه کتاب است ، اما برای دیدن یک ورزشکار یا بازیگر مطرح حتما جای دیگری را در نظر بگیرید ، اینجا جا برای سوزن انداختن هم پیدا نمی شود چه برسد به ... !!!

اگر بگویم از این خبر شوکه نشدم سخن به گزاف گفته ام ! مگر می شود دلمان برای ارتش واژگان ابراهیمی تنگ نشود ... ارتشی که با انظباط و دیسیپلین خاص او چنان آرامشی را در روحت حکمفرما می کرد که تا مدتها زخم شمشیر روزگار آزارت نمی داد ! افسوس که باید بگویم :

"بخواب هلیا، دیر است. دود دیدگانت را آزار می دهد. دیگر نگاه هیچ کس بخار پنجره ات را پاک نخواهد کرد. دیگر هیچ کس از خیابان خالی کنار خانه تو نخواهد گذشت. "

و برای شمایی که قلمش را ستایش می کردید تسلیت واژه کوچکی است که " دستمال‌های مرطوب هم تسکین‌دهنده‌ی دردهای بزرگ نیستند ! "

اگرچه او دوست می داشت که عزادارانه وداعش نگویند که با جهان شادمانه وداع کرد .ولیکن ما دوست می داشتیم مردی که آوازش را با آهنگ باران آمیخته ،باز هم برایمان بخواند و بخواند و بخواند !

روانش قرین آرامش باد ...

و حرف آخر اینکه ...

سکوت سرشار از ناگفته هاست ... خصوصا برای وقتی که از واژه هم تهی باشی !

و داخل پرانتز اینکه ...

چون نه حرف خاصی برای گفتن داشتم و نه حال خاصی برای نشستن و نه حس خاصی برای نوشتن و نه وقت خاصی برای بودن و...

فقط به تنی چند از دوستان خبر دادم ... کاش موقت باشد اما ... شاید به حالت تعلیق درآمدم !

در هر صورت ممنون که هستید و می آیید و می خوانید !

لحظه هاتان سبزتر از خواب شیرین خدا .

یک فنجان ِ سپید ِ کهنه ...

shabeshear — Tue, 05 Feb 2008 07:46:18 GMT

پس از سلام ...

سال نو خورشیدی جدای از بهار و تازگیهایش، حس و حال خاص خودش را دارد ... سال نو میلادی هم با همه سپیدی اش آنقدر غرق در رنگ و چراغ و گویهای درخشان و سبزی درختان کاج می شود که نمی توانی به همین سادگی از کنارش بگذری و خیره نشوی ... از خیابانهای ارمنی نشین شهر که گذر می کنی انگار چیزی بیشتر از همه این رنگهای تو درتو، توجه ات را به خود جلب می کند ... شادی نگاه کودکانی که چشمان درخشانشان به دنبال پیرمردی قرمز پوش است با همان کالسکه پر زرق و برقی که در فیلمها و کارتونهایشان می بینند ...

و برف شب کریسمس که خدا را شکر امسال دیگر چشمی را منتظر حضورش نگذاشت و آنقدر بارید که این کنتراست رنگها را کامل کرد ...

شاید کمی دیر اما ... آغاز سال نو میلادی را به همه هموطنان مسیحی ،پیروان پیامبر صلح و دوستی عیسی بن مریم ،صمیمانه تبریک می گویم و آرزوی سالی سرشار از شادکامی و بهروزی برایشان دارم .و تبریکی ویژه به خانم و آقای کشیشیان نازنین که همیشه سپاسگزار لطف و محبتشان هستم ،به خاطر همه مهربانیها و کمکهای بی دریغشان ...

اما زیبایی سال نو قمری از نوعی دیگر است .آغازش نه سبز است و نه سپید ... سرخ سرخ است ... تمام زیبایی اش در عظمتی نهفته است که 1400 سال زنده مانده و قد علم کرده ... 1400 سال نفس را در سینه ها حبس کرده و اشک را گوشه دیده هامان ... و شاید همین عظمت است که عشق می آفریند و همین عشق است که اعتقاد را بارور می کند ...

حتی در بین همین اقلیتهایی که هنوز رخت سال نو بر تنشان خود نمایی می کند ... همین که نام حسین می آید جامه ها هم رنگ می بازد و عشق آفریده می شود ...

غذایش را یک سال برای تبرک کامشان نگه می دارند که عطر حضورش را در دلهایشان از دست ندهند ... و همین عشق به ناگاه چنان صورتی به خود می گیرد که اعتقادی راستین را در قلوبشان می دواند و در چشمانشان به رخ می کشد ...

نام حسین یاد آور همه آن رشادتهایی است که کم کم جایش را دارد با مظلومیت عوض می کند ... جسارت و شهامتها را اگر بشناسیم دلمان بیشتر از این اتفاق خواهد لرزید... تا مظلوم نمایی هایی که متاسفانه این روزها نمود بیشتری یافته است ... بگذریم ...

"وقتی دیر می آیی باید هم حرفهای کهنه بزنی ... زمان که نمی ایستد تا تو سر فرصت به کارهای عقب افتاده ات برسی !!! "این را اول از همه خودم گفتم تا برای این عقب ماندگیها شماتتم نکنید ... لطفا ...

اما...اول اینکه ...

خواستم جبران کرده باشم نبودنهایی که دویدم و نرسیدم و بودنهایی را که طعم تلخ حضورش آزارتان داد ... شاید ...

به بهانه هایی که پیشتر گفتم و بعدترهم خواهد آمد ، سپیدکی بخوانید از سالهایی دور که به ناگاه قفل خاطرم را کوبید ... و البته از نقطه نظراتتان آن هم از نوع بدون تعارفش بی نصیبم نگذارید ... لطفا ... (البته با احتساب عمری که بر او و من گذشته !)

آفتاب نصف شده بود ،

که دیروزمان تنها شد .

تازه دفترم را تکانده بودم ...

که خانه همسایه را خراب کردند !

آفتاب که رفت

امروزمان تنها شد .

کسی به همسایه بروز نداد .

شب را تمام کرده –نکرده ،

آفتاب زد .

باران که نمی آمد ...

همسایه از کجا فهمید سقفمان آوار شد !

دیدی ...

دیدی چگونه در سراشیبی لغزید و ...

قدش در یک متر تا شد !

آفتاب که نصف شد ،

هر روزمان تنها شد !!!

دوم اینکه ...

نمی دانم با مفهوم شعر حرکت چقدر آشنایی دارید ... شعری که پی ریزیش به اواسط دهه 70 بر می گردد و ابوالفضل پاشا تئوری اش را در همان زمان ارائه داد و با چاپ کتاب حرکت و شعر (در دوجلد) و معرفی شعرو شاعرانی در این حوزه سعی در ایجاد یک دسته بندی جدید در شعر این روزها کرد و.... از شعر حرکت بعدها خواهم گفت اما غرض از این معرفی کوتاه خبر وبلاگ نویسی جناب پاشا و همسر محترمشان است که ایشان هم در این وادی ید طولائی دارند ...

وب نوشته های ابوالفضل پاشا و آفاق شوهانی از همین ماه آغاز به کار کرده است و من به عنوان کسی که روزگاری افتخار شاگردی محضرشان را داشته ام ، بر خود واجب دیدم که همین جا از همه دوستان دعوت کنم سراغی از قلم زیبای این دو عزیز بگیرند و شک ندارم از خوانندگان همیشگی شان خواهید شد ...

آقای پاشا شعرهایی دارند با عنوان دبستانیها که حال و هوای داستانکهای دوره ابتدایی را در لابلای سطورش با چنان هنرمندی جای داده اند که خواننده را جذب نگاه تازه اش به این دنیای سراسر شور می کند... من که شیفته این نوستالژی ام !!! بخوانید ...

مرغ با سنگهای کُرچ

و گاو یعنی که سری به آخور می برد

حسنک !کجا؟

حسنک می رود درخت بیندازد

خانه از جیک جیک جوجه ها

و گاو یعنی که حرفهای نخورده نشخوار می کند

حسنک ! کجایی ؟

حسنک را طناب ِگردن کلفت می آوَرَد

خروس ها همه در عزای دیشب

و مسعود غزنوی

یعنی که ماغ می کشد

حسنک !کجایی ؟کجا ؟

و آفاق شوهانی و قلمی که نمی شود به همین سادگیها از کنارش گذشت ...

بیا قصه ای برایت چاق کنم ،چه قصه ای !

قهوه خانه هم قهوه خانه های قدیم

تا می رسیدی چای جلویت می گذاشتند

حالا هرچه خر در این شهر پیدا می شود بخر

تا قهوه خانه هم که راهی نیست

همین بغل پارک می کنیم .

قهوه چی ! یک جمیله بیاور که روی چای علف سبز شود

و من وقتی سوار خر می شوم

به قهوه خانه ئی پول می دهم

که تو را در آن گم کرده بودم جمیله !

حالا برای دیدن رقص

آن قدر روی یخ می خوابم

که آب شود بهار بیاید

و جمیله دامن کوتاه بپوشد

مثل آن روز که خرم را گم کرده بودم در قهوه خانه

قهوه چی ! یک استکان کمر باریک بیاور برایم برقصد

لعنت بر این قهوه خانه

دو شاعر نشسته اند چای برای شان نمی آورند

جمیله ! تو هم که گم شده ای .

تازه ترین کارهای این عزیزان را در وبلاگهایشان بخوانید و لذت ببرید .

و حرف آخر اینکه ...

دارم سعی می کنم سراغی بگیرم مهربانی هایتان را ؛ ولی اگر نشد به پای دویدن و نرسیدن بگذارید و نگاههای اندیشمندتان را دریغ نفرمایید . این اطلاع رسانی هم تحصیلاتی بود که هنوز در آن تخصص نیافته ام ...

سپاس از همه شمایی که بعضا با دعوت وعمدتا بی دعوت قدم بر چشمانم می گذارید .

و داخل پرانتز ...

متاسفانه و با عرض معذرت برخی از لینکها به دلائلی که شاید برای خودشان روشن باشد ... (و شاید نیمه روشن ...) از فهرست دوستان حذف شد و تعدادی دیگر هم شاید ... !!! در هر صورت به بزرگواریشان خواهند بخشید ،اگر که نتوانستم تداومی برای این ارتباط بیابم ...

روزهایتان به سپیدی برف و دلهای مهربانتان به سبزی کاج های همیشه بهار...

و ناگهان چقدر زود دیر شد ...سه شنبه ای که تلخ تر سرود و رفت !!!

shabeshear — Wed, 31 Oct 2007 14:23:18 GMT

و قاف

حرف آخر عشق است

آنجا که نام کوچک من

آغاز می شود .

پس از سلام.

یکی از سه شنبه های هر ماه می آمدم که بدانم هستم . که بدانم هستی هنوز هم هست !!!

همیشه این روز هفته را دوست داشتم نمی دانم شاید به این دلیل که در همین روز متولد شدم !شاید هم مقدر شده در این روز ...اما این سه شنبه با همه سه شنبه های دیگرم فرق داشت . نمی توانستم حتی به سراغ خودم هم بروم چه برسد به قلم !!! اما ...انگار نمی شد .

غمگین بودم و دلتنگ .غمگین تر و دلتنگ تر از همه این روزها ی خاکستری...

عجیب دلم هوای نوشتن داشت .رهایشان کردم همه نانوشته هایم را ،همه سکوتم را ،همه غرورم را،همه اشکهایم را ...

صبح زود بود ... بی اراده زودتر از همیشه نگاهم به نگاه خورشید گره خورد .انگار کسی تکانم داده باشد ...پریدم ...چه کسی بود صدا زد....؟!

قلبم هم از جایش پریده بود...انگار زودتر از من تکانش داده بودند !!!

عجیب بود ،بی اختیار زمزمه کردم :" سه شنبه چرا تلخ و بی حوصله ؟!"

هنوز چشمهایم به نور صبح گاهی عادت نکرده بود که گرد شد ...

گردتر و درشت تر از همیشه ...

نفهمیدم اول دلم بود که لرزید یا دستم ... همه تنم می لرزید ...همه وجودم ... همه احساسم....

خبر نمی توانست موثق نباشد ... کاش نبود ...کاش کمی ،فقط کمی شک می کردم ! حقیقت ندارد ...دروغ ؟بلد نبود ... می دانستم !

"حواست با منه ؟؟؟ دکتر...رررفت ! قلبش بدجوری تکون خورد ...

اونقد شدید بود که ... "

هق هق گریه امانش نداد ... هنوز می لرزیدم ... همیشه وقتی به هم می ریزم ،

می لرزم. انگار تک تک سلول های بدنم مرتعش شده باشند ...دستهایم مثل همیشه یخ کرده بود ... هنوز هم سرد است ...سرد سرد ...

"دیشب یعنی دمدمای صبح، تو بیمارستان دی سکته کرد ...ایست قلبی ... " و باز هق هق گریه هایش بود که ادامه می دادند ... و ناگهان چقدر زود دیر می شود !

هنوز می لرزیم ... دستانم انگار منجمد شده باشند حرکت نمی کرد ...انگشت هایم تکان نمی خورد ... ولی قلبم نایستاده بود ...!!!

می لرزیدم فقط می لرزیدم ...

باورم نمی شد ...

افتاد

آنسان که برگ

-آن اتفاق زرد-

می افتد

افتاد

آنسان که مرگ

-آن اتفاق سرد-

می افتد

اما

او سبز بود و گرم که

افتاد...!

شاعر کودکیهای بازیگوشم ،جوانی کم جنب و جوشم و استاد همیشه و هنوزم ...قیصر سرزمین شعر از خاک به افلاک رسید .

مثل چشمه جوشید و مثل رود جاری شد تا به دریا رسید .درست مثل کودکیهایی که یافته بودمش وچون همیشه ای که نمی شناختمش ...

از که باید می پرسیدم که چرا...فرصت گذشت و حرف دلش نا تمام ماند؟؟؟

باور فراقش را نمی خواستم .پاهایم حرکت کرد که مشایعتش کند ، دلم لرزید .

می خواستم باشم و نمی خواستم باور کنم . نمی خواستم نبودش را ببینم

و می خواستم آخرین حضورش را حاضر باشم ...

می خواستم باشم و نمی خواستم نباشد ... می لرزیدم ...درست مثل روزی که عزیزترینم رفت ... فقط می لرزیدم !

به آخرین سطور مقاله تازه ام رسیده بودم که خبر رسید ... باید تغییر می کرد و تازه تر می شد .باید از سر گرفته می شد که پایانی را آغاز دوباره ای رسیده بود .

اما دستم به قلم نمی رفت ...یخ کرده بود ... انگشتهایم باز نمی شد ... انگار اختیارشان را از کف داده باشم ... و باز هم یاد او افتادم که می گفت :

اولین قلم

حرف حرف درد را

در دلم نوشته است ...

قلم مانده بود و من ... من مانده بودم و غمی که ... ولی انگار قلمش به یاریم آمد :

سراپا اگر زرد و پژمرده ایم

ولی دل به پاییز نسپرده ایم

چو گلدان خالی لب پنجره

پر از خاطرات ترک خورده ایم !!!

باید به خودم نهیب می زدم :

هر چند که دلتنگ تر از تنگ بلورم

با کوه غمت سنگ تر از سنگ صبورم

فریاد زدم :

بسم الرب العشق ...

و اولین خط از دیباچه کتاب دل با دستور زبان عشقش سروده شد :

** کسی که دور دلش خط کشید و ساده گذشت

صدای هق هق دل را شنید و ساده گذشت ؟!

و او چه زود از این لحظه های کاغذی خسته شد ...

خسته ام از آرزوها ، آرزو های شعاری

شوق پرواز مجازی ، بالهای استعاری

لحظه های کاغذی را ، روز و شب تکرار کردن

خاطرات بایگانی ، زندگی های اداری

آفتاب زرد و غمگین ، پله های رو به پایین

سقفهای سرد و سنگین ، آسمانهای اجاری

با نگاهی سر شکسته ، چشمهایی پینه بسته

خسته از درهای بسته ، خسته از چشم انتظاری

صندلی های خمیده ، میزهای صف کشیده

خنده های لب پریده ، گریه های اختیاری

عصر جدولهای خالی ، پارکهای این حوالی

پرسه هاس بی خیالی ، نیمکت های خماری

رو نوشت روزها را ، روی هم سنجاق کردم :

شنبه های بی پناهی ، جمعه های بی قراری

عاقبت پرونده ام را ، با غبار آرزوها

خاک خواهد بست روزی ، باد خواهد برد باری

روی میز خالی من ، صفحه باز حوادث

در ستون تسلیتها ، نامی از ما یادگاری

زبانم نمی چرخد که بگویم ....زنده یاد دکتر قیصر امین پور نازنینمان را هم به خاطره ها سپردیم . ولی افسوس که غافلیم و ایام گذشت ...خدا باران شکیبایی اش را برقلوب نا آراممان فرو ریزد که دل در گرو قلم سبزش تا ابد باقی خواهد ماند .

روانش قرین آرامش باد .

و دو حرف آخر اینکه :

اول : از همه نازنینانی که در همین یکی دو روز برای تسلی این درد مشترک آمدند و گفتند و نوشتند صمیمانه سپاسگزارم و من هم به نوبه خودم فقدان این عزیز را به جامعه ادبی کشور ، خانواده معززش و بالاخص آیه ی مهربانیش تسلیت می گویم .

دوم :آوای تلخ عروج همچنان طنین انداز است ...

همین امروز مطلع شدم که متاسفانه یکی دیگر از نازنینان عرصه شعر و ادب را هم از دست دادیم .تیرداد نصری در غربت آیینه ها ماند و جاودانه شد . انگار روزگار این روزها با ما سر یاری ندارد ... افسوس که نگاهمان باید تاب بیاورد جای خالی حضورشان را .

تسلیت می گویم فقدان این عزیز را هم به خانواده ،دوستان و دوستداران قلم تیرداد نصری .روحش شاد .

پرواز را به خاطر بسپارید که پرنده ها رفتنی شدند ...

و باز هم به اعجاز قلم بامداد رسیدم که :

زمین را باران برکتها شدن

مرگ فواره از این دست است .

و امروز ...بیست و یکمین روز از دومین ماه سومین فصل سال، نوید آغاز فصلی نو است در بوستان شعر فارسی ... قدوم سبزش چه رد دلنشینی از خود به جای گذاشتند ...هنوز دلتنگ تر از آنم که تبریکی نثارتان کنم اما گوش کنید : طنین گامهای استوارش به گوش می رسد .گرامی باد آغاز رویشی سبز در گستره ادبیات و متبرک باد نام بلند آوازه نیما ...

یاد بعضی نفرات

روشنم میدارد

قوتم می بخشد

ره می اندازد

و اجاق کهن سرد سرایم

گرم می آید از گرمی عالی دمشان.

نام بعضی نفرات

رزق روحم شده است.

وقت هر دلتنگی

سویشان دارم دست

جرئتم می بخشد

روشنم می دارد .

و داخل پرانتز ...

فرصت زیادی برای خبر رسانی ندارم .پیشاپیش عذر خواهی می کنم از همه عزیزانی که ممکن است احیانا از یاد که نه !از قلم بیافتند .از کوتاهی وقت است نه دل !!! سپاسگزارم که خود به رسم مهربانی قدم و قلم را رنجه می سازید .

لحظه هاتان سبزتر از خواب شیرین خدا .

******************************

** (مطلع غزلی قدیمی است از روزهای پیشین ام )

به بهانه نكوداشت هنر سرايش : ستايش يا نكوهش ؟!

shabeshear — Tue, 18 Sep 2007 09:25:18 GMT

پس از سلام .

اين مناسبتهاي تقويمي هم جداي از اينكه مقبول افتد يا نه ، گاهي كار دست آدم ميدهد و به كلي برنامه هايت را به هم ميريزد . ميپرسيد چطور ؟ عرض ميكنم .

چند سالي است كه شهريور ماه براي ادب دوستان روزهاي عجيبي شده . نميدانيم خوشحال باشيم يا ناراحت ؟!گريه كنيم يا بخنديم ؟! به داشته هاي خود بباليم يا به نداشته ها يا بهتر بگويم از دست داده ها ، تأ سف بخوريم و شايد هم به سادگي بگذريم !!!

اول از همه همين روز بيست و هفتم كه به بركت وجود يا به بهانه عروج استاد شهريار نامش را روز شعر و ادب پارسي نهاده اند . خيلي حرفها دارم در اين زمينه . اينكه چرا بعضيها از ذوق قند در دلشان آب ميشود و تبريك ميگويند و برخي ديگر هنوز به اين نامگذاري اعتراض دارند و مانيفست ها ميدهند كه بيا و ببين !

درست پنج سال پيش بود : 27 شهريور ماه 1381 خورشيدي كه جناب علي اصغر اميرشعر دوست، نماينده مردم تبريز در مجلس ، روز درگذشت استاد شهريار را با عنوان روز ملي شعر و ادب فارسي به رسانه ها معرفي كرد . پس از اين اتفاق ، حرف و حديث هاي زيادي بين مردم و بالاخص اهالي ادبيات بوجود آمد . اينكه چرا يكباره و بدون اطلاع رساني قبلي بوده ؟‌ چرا فرد پيشنهاد دهنده با كارشناسان فن مشورت نكرده ؟ چرا پس از تصويب نهايي به مردم و البته مسئولان امر اعلام شده ؟ اصلاً چرا شهريار ؟ چرا حافظ ، سعدي ، فردوسي، مولوي يا امثالهم نه ؟ و چراهايي از اين دست كه به اعتراضات دامن زد .

هريك از مخالفان دليل خاص خود را داشت ؛ قوميت گرايي ، دخالت دولت در يك انتخاب مردمي ، برگزيدن روزي كه بوي مرگ ميدهد به جاي يك زمان شاد مثل تولد ، عدم مشورت با شخصيت هاي فعال فرهنگي و و و ، همه و همه يك تجديد نظر اساسي را ميطلبيد كه هنوز مسكوت مانده است .

البته واكنشها متفاوت بود و برخي مشكلي با اين انتخاب نداشتند و آنرا بسيار بجا و مناسب هم ميدند . عمده دلايل اين گروه به دو وجه شعري جناب شهریار برميگشت : كهن سرايي و نو گرايي .

در دفاع از اين انتخاب موارد ديگري هم گوشزد شد : شهريار برجسته ترين شاعر كلاسيك سراي معاصر است .

اين انتخاب به تعامل فرهنگها و تفاهم بين آنها منجر ميشود . او را عامل ايجاد وحدت بين دو ملت ايراني و آذري دانسته اند . ( انگار قوم آذري زبان به صرف زباني متفاوت مليتي متفاوت از ساير ايرانيان دارند )

جناب پيشنهاد دهنده هم دلايل خود را داشت : « كسي را مانند شهريار نداريم كه پيش از انقلاب شاعر مهمي بوده باشد و بعد از انقلاب هم، اشعارش در همراهي با مردم همطراز و همسنگ او باشد. »

او اين انتخاب را جبران يك نقيصه در تقويم رسمي كشور عنوان كرد و در پاسخ به مخالفاني كه زادروز بزرگان شعر و ادب را ارجح شمرده بودند گفت : به اين بزرگان يك روز مشخص در تقويم اختصاص داده شده و ما دنبال كسي بوديم كه با عصر ما نسبتي داشته باشد .

در هر صورت اين انتخاب درست يا نادرست انجام گرفته و به نوعي همه در مقابل يك عمل انجام شده قرار گرفتيم و اين وسط تنها روح شهریارآشفته مانده با اين همه قيل و قال كه ظاهراً آتشش كمي فروكش كرده ...

اما از همه اينها كه بگذريم به هر دليلي هم كه امروز روز شعر و ادب باشد ،پس تبريك خشك و خالي كه از وجهة اجتماعي كسي كم نميكند !همين كه از اين نعمت برخورداريم كه روزي هم به نام شعر وارد تقويم خورشيدي شد جاي شكرش باقيست !!!

حال به قول جناب صالح علاء براي تغيير ذائقه و البته طلب آرامش براي روح شهريار يكي از زيباترين كارهاي ايشان را كه پيامي است به انشتين بخوانيد تا بعد... ( ميدانم كه طولاني است اما هرچه كردم كوتاهش كنم حس كردم جفايي است به قلم اعجاب انگيزش )

انشتن يك سلام ناشناس البته ميبخشي

دوان در سايه روشنهاي يك مهتاب خلسائي

نسيم شرق مي آيد ، شكنج طره ها افشان

فشرده زير بازو شاخه هاي نرگس و مريم

از آنهايي كه در سعديه شيراز ميرويند

ز چين و موج درياها و پيـچ و تاب جنگلها

دوان مي آيد و صبح سحر خواهد به سر كوبيد

در خلوت سراي قصر سلطان رياضي را

درون كاخ استغنا فراز تخت انديشه

سر از زانوي استغراق خود بردار

باين مهمان كه بي هنگام و ناخوانده ست

در بگشا !

اجازه ده كه با دست لطيف خويش بنوازد

بنرمي چين پيشاني افكار بلندت را

به آن ابريشم انديشه هايت شانه خواهد زد

نبوغ شعر مشرق نيز با آيين درويشي

بكف جام شرابي از سبوي حافظ و خيام

به دنبال نسيم از در رسيده ميزند زانو

كه بوسد دست پير حكمت داناي مغرب را

انشتن آفرين بر تو

خلاء با سرعت نوري كه داري درنورديدي

زمان در جاودان پي شد مكان در لامكان طي شد

حيات جاودان كز درك بيرون بود پيدا شد

بهشت روح علوي هم كه دين ميگفت جز اين نيست

تو با هم آشتي دادي جهان دين و دانش را

انشتن ناز شست تو!

نشان دادي كه جرم و جسم جز انرژي نيست

اتم تا ميشكافد جزو جمع عالم بالاست .

به چشم موشكاف اهل عرفان و تصوف نيز

جهان ما حباب روي چين آب را ماند .

من ناخوانده دفتر هم كه طفل مكتب عشقم

جهان جسم ، موجي از جهان روح ميبينم

اصالت نيست در ماده

انشتن صد هزار احسن و ليكن صد هزار افسوس

حريف از كشف و الهام تو دارد بمب مي سازد

انشتن اژدهاي جنگ !

جهنم كام وحشتناك خود را باز خواهد كرد

وگر پيمانه عمر جهان لبريز خواهد شد

وگر عشق و محبت از طبيعت قهر خواهد كرد

چه گويم

مگر مهر و وفا محكوم اضمحلال خواهد بود

" مگر آه سحر خيزان سوي گردون نخواهد شد "

مگر يك مادر از دل ( واي فرزندم ) نخواهد گفت

انشتن بغض دارم در گلو دستم به دامانت

نبوغ خود به كام التيام زخم انسان كن

...

نژاد و كيش و مليت يكي كن اي بزرگ استاد

زمين يك پايتخت امپراطوري وجدان كن

تفوق در جهان قايل مشو جز علم و تقوا را

...

انشتن پا فراتر نه جهان عقل هم طي كن

كنار هم ببين موسي و عيسي و محمد (ص) را

كليد عشق را و حل اين معما كن

وگر شد از زبان علم اين قفل كهن وا كن

انشتن باز هم بالا

خدا را نيز پيدا كن .

***************************

مطلب دوم برميگردد به سالروز تولد سراينده ابر و آفتاب و عشق ، زنده ياد فريدون مشيري كه درست سه روز ديگر يعني 30شهريور ماه ، هشتاد و يكمين سالروز تولد اين شاعر فقيد است . به همين بهانه يك غزل هم از او بخوانيد .

چو آفتاب ، درآي از درم شراب بنوش

شراب شبنم جان را ، چو آفتاب بنوش !

چراغ ميكده ديوان حافظ است ، بيا

شبي به خلوت رندان و، شعر ناب بنوش !

زمانه جام گلاب ترا گل آب كند

بيا شراب بياميز و با گلاب بنوش

چو گل به چشمه خورشيد رو كن اي دريا ،

نه تلخ كاسه ي وارونه ي حباب بنوش .

به گريه گفتمش : « از بوسه اي دريغ مدار »

به خنده گفت كه : « اين باده را به خواب بنوش » !

ماه و سنگ را هم به واسطه تعلق خاطر خودم مينويسم كه عجيب دوستش دارم .

اگر ماه بودم ، به هرجا كه بودم ،

سراغ تو را از خدا ميگرفتم .

وگر سنگ بودم ، به هرجا كه بودي،

سر رهگذار تو جا ميگرفتم .

اگر ماه بودي – به صد ناز – شايد

شبي بر لب بام من مينشستي

وگر سنگ بودي ، به هرجا كه بودم

مرا ميشكستي ، مرا ميشكستي !

*****************************

مطلب سوم باز هم سالگرد عروج كه به رسم ديرين انسانيت بيشتر يادش هستيم . مهدي اخوان ثالث را هم در همين آخرين ماه نيمه اول از دست داديم و امروز دقيقا 17 سال از خاموشي مردي ميگذرد كه زندگي را دوست ميدا شت / مرگ را دشمن !

شعر ي را از او بخوانيد كه هيچگاه منتشر نشد :

چه بيني، چيست اين؟ يا کيست اين مي‌آيد؟

چه بيني؟ آب يا آتش؟
پريزادي است آتش‌فام و آبي پيرهن شايد؟
فکنده زورق از گلبرگ‌ها بر جاري مهتاب؟ (جويبار آبي مهتاب)
و او را برده از افسون ساحر خواب؟
گل‌اندامي‌ست، خوابش برده بر اين سبزگون بستر
خورد گهواره‌اش از کوهساران تا به دريا تاب؟
و شايد جلوه‌اي بيدار از زيبايي خفته‌ست؟
و يا از خفته «زيبا» فکنده بستر رؤيا و گل بر بگر که سيماب؟
و شايد لاله پيکر اختري مرجاني است و ابر پيراهن
خرامان در مداري آبگون تا بيکران، تا ساحل ناياب؟
و شايد نيز تصويري است تر از يک گل آتش
که بيند خواب آب و خواب خاکستر
و اينک باد مي‌لرزاند آن تصوير را در قاب؟
نه اما، هيچ از اين‌ها نيست، اين‌ها نيست...
پس آيا چيست اين زيباي خوابش برده، کآبش مي‌برد با خويش
گلي بر آب

اگر در خواب، يا بيدار
و گر بيدار، يا در خواب
گلي بر آب و... ما همراه گل، با آب
بسوي اين دژ، اين نزديک‌ترين ساحل
بسوي پل
روان بر آب
و بوي گل
و آب اما... چه آب از آب‌ها؟
و اما آب...

*****************************

و اما مطلب چهارم : نميدانم خاطرتان هست يا نه ؟ در اولين روزهاي آشنايي فراخواني گذاشتم با عنوان فراخوان سپاس كه به بهانه هشتصدمين سالروز تولد حضرت مولانا و نامگذاري سال بين المللي مولانا ، قرار بود كه به اين وسيله تقديري كرده باشيم از سازمان علمي فرهنگي يونسكو و به اصطلاح فرهنگ و شخصيت ايراني خود را به نمايش بگذاريم . و البته با این نگاه ثابت کنیم که هویت مولانا به ایران و ایرانی تعلق دارد نه کشورهای همجوار !!!

اگر هنوز هم اين پست را نديده ايد و یا شركت نكرده ايد عجله كنيد كه تا روز تولد مولانا ، كه 6 مهر ماه است فرصت زيادي نيست و حيف است كه با اين قافله احساس رهسپار نشويم .

فراخوان سپاس

همانگونه كه اطلاع داريد امسال – يعني سال 2007 ميلادي – از سوي سازمان علمي فرهنگي ملل متحد ، يونسكو ، به نام سال مولانا نام گذاري شده است . اين نام گذاري به استناد هشتصدمين سال تولد اين بزرگ مرد عرصه ادب و عرفان فارسي ، صورت گرفته است .

ما ايرانيان و فارسي زبانان ضمن اينكه از اين حسن انتخاب به خود مي باليم و به وجود اين نام بلند آوازه در وادي شعر و ادب و عرفان ايراني ، اسلامي افتخار ميكنيم ؛ به پاس اين نكوداشت فرهنگي و در راستاي يك اتحاد ملي ، سپاس و قدرداني خود را از اين اقدام يونسكو با امضاي بيانيه اي كه به همين مناسبت از سوي خانه مولانا تهيه و تدارك ديده شده است ،‌اعلام ميداريم .

از همه شما هموطنان عزيز ، ايرانيان سرافراز ، فارسي زبانان ،‌دوستداران فرهنگ و ادب ايراني ، دلدادگان حضرت مولانا ، اديبان ، شاعران و نويسندگان دعوت ميكنم به نشانه ترويج فرهنگ ايراني و نيز عرض ارادت به آستان حضرت مولانا ، كه از سوي يونسكو منادي برقراري صلح در افكار انسانها لقب گرفته است ،‌در فراخوان سپاس شركت كنيد .

براي شركت دراين فراخوان فرهنگي و امضاي طومار سپاس ، كافي است به سايت www.sepasunesco.com مراجعه كنيد و با مطالعه نامه و اطلاع از محتويات آن ، موافقت خود را اعلام داريد و در صورت تمايل نشاني ايميل خود را هم بگذاريد .

بايد توجه داشته باشيد همينكه شما وارد سايت شويد ، يك شماره به منزله يك امضاء ، به طور اتوماتيك در سايت قرار ميگيرد و نشاني ايميل شما فقط به عنوان سند به يونسكو ارائه ميشود تا تعداد دوستداران و شيفتگان مولانا را مشخص كند .

مهلت شركت در اين فراخوان تا روز تولد مولانا ، يعني 28 سپتامبر 2007 – مصادف با 6 مهر ماه 1386 تعيين شده است .

شركت در اين فراخوان را به همه كساني كه ميشناسيد ،‌پيشنهاد كنيد .

و باز هم به همان بهانه ابتداي گفتار تكه اي از غزل حضرت مولانا .

اي با من و پنهان چو دل از دل سلام ات مي كنم

تو كعبه اي هرجا روم قصد مقام ات مي كنم

هرجا كه هستي بي گمان از دور در ما ناظري

شب خانه روشن ميشود چون ياد نام ات مي كنم

گه همچو باز آشنا بر دست تو پر مي زنم

گه چون كبوتر پرزنان آهنگ بام ات مي كنم

اي دل نه اي با ما چرا ميگفت آن دلبر تو را

هرچند از تو كم شود از خود تمام ات مي كنم

گه راست مانند الف گه كژ چو حرف مختلف

يك لحظه پخته ميشوي يك لحظه خام ات مي كنم

گر سالها ره مي روي چون مهره اي در دست من

چيزي كه رام اش مي كني زان چيز رام ات مي كنم

تا فراموش نكردم يادي هم بكنم از خالق زن زيادي ، اورازان ، نون والقلم و خسي در ميقات . زنده ياد جلال آل احمد كه هجدهمين روز از ماهي كه به انتها رسانديمش سالروز عروج اوست . و دعايي هم بكنيم براي بانوي رنج كشيده از بيماريش ، سيمين دانشور عزيز .

شاعرانگي تان مستدام .